Neuroloog R3.

Hierna noem ik neuroloog 'R3.' ook wel 'R.'. Dit moet ik later nog eens corrigeren.

1999

Neuroloog R3. is een bijzondere arts. Als ik haar naam noem bij de secretaresses van haar afdeling, dan krijgen die opeens een heel warm gevoel van binnen.

In 1997 kon ik mijn werk niet meer doen, en toen besloot ik naar neuroloog R3. te gaan. Maar het ziekenhuis waar zij werkte was op anderhalf uur reisafstand. Vanwege mijn gezondheid lukte het pas twee jaar later om daar naar toe te gaan.
Op 11 januari 1999 ging ik naar haar toe.
Van te voren had ik mij goed voorbereid, en ik heb bij het eerste gesprek geprobeerd om duidelijk te vertellen, dat ik met de mechanische problemen, zoals vastgesteld door reumatoloog S8., te ver heb doorgewerkt, waardoor mijn klachten flink zijn toegenomen. Zij zei daarop, dat dat mijn klachten niet kan verklaren. En ik heb daarop niets gezegd, omdat ik begon te twijfelen.
Toch is daarmee het onderzoek een bepaalde richting op gegaan, en zijn vooral dingen onderzocht wat het niet was.
Ik heb neuroloog R. ook mijn zelf geschreven "eigen verhaal" gegeven.

Toen de neuroloog vroeg of ik mij voorover wilde buigen, maakten mijn onderste rugwervels een krakend geluid (ik had anderhalf uur in de auto gezeten als passagier, daardoor was er wat spanning in opgebouwd). Volgens mij was dat duidelijk te horen, en zegt iets over de spanning in mijn wervelkolom, maar ik betwijfel of zij dat met mijn klachten in verband heeft gebracht.

Zij vond mijn klachten ernstig genoeg om mij een weekje in het ziekenhuis op te nemen voor onderzoek. Dat werd 25 tot en met 29 januari 1999.

Ik liet ook de uitvoeringsinstelling weten, dat ik een weekje opgenomen werd voor onderzoek.

Zij liet mij ook door haar collega's onderzoeken:
  • orthopaedisch chirurg J.
  • anaesthesioloog G. (pijnarts)
  • internist R.
  • psychiater S.
  • revalidatie-arts S.
En zij liet de volgende onderzoeken verrichten:
  • M.R.I. scans
  • Röntgenfoto's
  • E.E.G.
  • bloedonderzoek

Neuroloog R. vroeg bovenstaande onderzoeken aan, en zette op de verwijsbrieven "onbegrepen nekklachten". Daarmee geeft zij volgens mij al een verkeerde indruk aan haar collega's, omdat "onbegrepen lichamelijke klachten" een diagnose is, waarbij na uitgebreid onderzoek geen oorzaken voor de lichamelijke klachten wordt gevonden.

Hieronder staat het rapport van het EEG onderzoek.

In het rapport hierboven staat "cephalea", dat betekend hoofdpijn.
Tijdens dat onderzoek lag ik met mijn hoofd op een onhandig soort rolkussen. Daardoor lag ik tijdens het onderzoek steeds ongemakkelijker. Dus dat kan best van invloed geweest zijn op de dingen die op het laatst zijn onderzocht.

Ik liet het Gak weten dat ik weer uit het ziekenhuis ben.

Onderstaande brief schreef de neuroloog aan mijn huisarts.

In de brief staat dat ik de pijnmedicatie tijdens de opname niet nodig had. Dat ging iets anders. Ik had mijn eigen pijnstillers bij me, en die neem ik alleen als ik dat nodig vind. Maar toen werd mij duidelijk gemaakt dat ik in het ziekenhuis beter de pijnstillers van het ziekenhuis kon nemen, en dat heb ik toen gedaan.

Na alle onderzoeken had ik een afrondend gesprek met neuroloog R.. Zij zei tegen mij, dan het probleem een probleem met de belastbaarheid van mijn nek was. Maar volgens haar was dat niet neurologisch, omdat het geen ziekte van de hersenen, geen ziekte van het ruggemerg, en geen ziekte van het zenuwstelsel is. Volgens haar waren mijn klachten daarom niet neurologisch, maar zij benadrukte dat dat niet betekende dat ik niets zou hebben.
Neuroloog R3. heeft 3 jaar later voor de Centrale Raad van Beroep iemand onderzocht, die o.a. ook nekproblemen had (procedure LJN AT6439), en daar acht zij het gebruik van de nek beperkt. Alhoewel degene die zij onderzocht ook andere klachten had, vond zij zichzelf toen blijkbaar wel deskundig op het gebied van nekproblemen.

Zij had mij ook laten fietsen op een hometrainer. Toen ik daar afstapte, leek het alsof ik op luchtkussentjes liep, en later die dag voelde ik me flink beroerd, en de volgende dag meer hoofdpijn, wat ik met pijnstillers wel kon voorkomen, dat het teveel opliep. Met al die gegevens heeft zij niets gedaan, terwijl zij mij wel op die hometrainer heeft laten fietsen.
Zij zei dat als ik last van mijn nek had ik maar een paracetamol moest nemen. Daaruit bleek wel dat zij opeens mijn klachten totaal niet meer serieus wilde nemen.
Omdat ik aangaf dat ik het wel heel jammer vond, dat ik niet voor revalidatie in aanmerking kwam, zegde zij toe, dat ze de huisarts zou adviseren om mij naar revalidatie in mijn omgeving te verwijzen. Maar in haar brief aan mijn huisarts heeft zij dat niet geschreven. Toen ik het dossier opvraagde, bleek dat nog wel in haar handgeschreven verslag te staan.
Zij zei ook tegen mij, dat ik misschien maar moet accepteren, dat ik de rest van mijn leven invalide blijf. En op het eind van het gesprek zei zij, dat ik maar eens moest nadenken, wat mijn ziekte voor mij betekent, en dat ik dan misschien verder kom.

De reden dat zij die dingen tegen mij zei, komt waarschijnlijk door de orthopeadisch chirurg J., die geïrriteerd raakte, en tegen mij zei, dat hij het wel eens tegen de neuroloog zou gaan zeggen.

Hierna volgt de brief die zij aan mijn huisarts schreef:

Door de brief die neuroloog R. aan mijn huisarts schreef, wordt er door andere artsen automatisch van uitgegaan dat er dan lichamelijks niets te vinden is. Neuroloog R. zou toch ook moeten weten dat het zo werkt.

Hierna volgt haar handgeschreven verslag:

2000

In 2000 vroeg ik een kopie van het dossier.
Volgens de patiënteninformatie van het ziekenhuis, moet bij een aanvraag voor inzage, ook vermeld worden waarom je dat wilt. Dus heb ik vermeld dat ik graag alles wil weten.

2003

In 2003 stuurde ik de volgende brief:

Op 22 mei 2003 belde neuroloog dr. R. mij op. Zij vertelde mij dat zij belde, omdat een brief schrijven erg lastig is, vanwege het vele werk en te weinig secretaresses. Zij bleef bij haar brief zoals zij die aan mijn huisarts stuurde, en vond haar zin: "Verstandig lijkt mij dat patient hierover verder met de huisarts contact opneemt" duidelijk genoeg. Zij vertelde dat zij alleen iets over de neurologische dingen iets kan zeggen, omdat dat haar specialisme is.
Ik vertelde haar nog dat zij een term uit een verslag van het R. verkeerd heeft opgevat, en dat de orthopeed zich aan mij irriteerde, en tegen mij had gezegd, dat hij het wel eens tegen de neuroloog zou gaan zeggen.
Tot slot zei de neuroloog dr. R. dat zij bereid is om mij opnieuw te onderzoeken, als ik klachten heb, die neurologisch zijn.

Als ik nu (2003) er nog eens over nadenk, dat had ik in 1999 een klacht bij het ziekenhuis moeten indienen tegen de neuroloog, de orthopeed en de revalidatie-arts wegens weigeren van zorg. En dan had het ziekenhuis kunnen bepalen bij welk specialisme mijn klachten horen, en welke arts mij ten onrechte had afgewezen.

2006

In de jaren daarna werd dit onderzoek steeds nadeliger voor mij. Omdat de meesten ervan uit gingen dat als er neurologisch en orthopedisch niets te vinden was, dat er dan niets lichamelijks aan de hand zou zijn. Op die manier werd zo ook de al gestelde diagnose van Reumatoloog S. naar de achtergrond gedrukt.
Het contact met mijn huisarts is duidelijk een stuk slechter, vooral bij huisarts A..
Ook voor de procedures met het UWV was het erg nadelig. Zo noemt de Centrale Raad van Beroep in 2006 in de uitspraak van mijn zevende beroepszaak nadrukkelijk dat bij de onderzoeken in 1999 "niet is gebleken van duidelijke objectiveerbare afwijkingen op orthopedisch of neurologisch gebied". Zo speelt zelfs voor de Rechtbank de al gestelde diagnose geen rol meer.

Ik stuurde onderstaande brief naar de neuroloog.

Op bovenstaande brief kreeg ik geen reactie.

In 2006 vond ik neuroloog R3. nog steeds één van de beste neurologen van Nederland. Ik heb echter bijzonder veel spijt dat ik een beroep op haar deed, omdat het erg nadelig voor mij is (zowel voor mijn gezondheid, contact met huisartsen en in de procedures met het UWV).
Ik deed een beroep op neuroloog R3., maar zij verwees mij ook naar haar collega's en dat is misschien nog het grootste probleem. Als zij het onderzoek alleen zelf had gedaan, dan was er geen verkeerde informatie van haar collega's aan haar doorgegeven, en was het misschien anders gegaan.

2008

In 2008 had ik nog steeds nadeel van het rapport van neuroloog R3., want dat gaf al die jaren nog steeds problemen bij mijn huisartsen. Mijn mening over neuroloog R3. is daardoor veranderd, en ik vind dat zij een slechte dokter voor mij is geweest.