Tot en met februari 1997 werkte ik halve dagen. Toen ik dat niet meer kon doen, kwam ik bij een keuringsarts.
Hij wilde weten of ik een nieuw probleem had met mijn gezondheid, of dat bestaande klachten waren verergerd. Het waren mijn bestaande klachten die waren verergerd. Hij zei dat hij alles hetzelfde liet en vond het niet eens nodig om mij lichamelijk te onderzoeken.
Het UWV komt er achter, dat ik misschien toch gekeurd moet worden, en ik wordt door een tweede keuringsarts gekeurd. Zij stelde serieuze vragen en onderzocht mij ook lichamelijk.
Zij durfde echter de eerste keuringsarts niet tegen te spreken, en zij schreef geen rapport.
Ik kom vervolgens weer bij de eerste keuringsarts en hij keurt mij nog steeds niet, en vertelt mij opnieuw dat hij alles hetzelfde liet.

Dit gaat trouwens over dezelfde keuringsarts als hierboven, die mij niet keurde.
Een specialist schrijft over een mechanische-functionele stoornis.
Als dat niet duidelijk zou zijn, dan blijkt dat natuurlijk uit de rest van zijn rapport.
Maar de keuringsarts zegt dat het tussen mijn oren zit, en beweert dat daar staat dat het psychisch is, en hij doet alsof er "functionele klachten" zou staan.
Tot en met het medisch tuchtcollege weigert hij zijn fout toe geven.
Het medisch tuchtcollege concludeert dat de arts fout is, maar geeft hem geen waarschuwing want volgens het medisch tuchtcollege maakt het toch niets uit als er geen rekening met mijn lichamelijke klachten wordt gehouden.
Maar dat is nu juist waar het om ging.
Mijn lichamelijke klachten waren toegenomen, en daar is totaal geen rekening mee gehouden.

Dit gaat trouwens over dezelfde keuringsarts als hierboven, die mij niet keurde.
Een keuringsarts zegt op een voorzichtige manier dat het tussen mijn oren zit. En als ik dat niet toegeef dan is dat volgens hem een luxe die ik mij kan veroorloven, maar dan moet ik volgens hem wel de consequenties dragen.
Later in het gesprek zegt hij dat hij nog wel mogelijkheden ziet om mijn uitkering verhogen op het punt van psychische klachten.
Ik heb daar maar niets op geantwoord.

Dit is mij twee keer overkomen, op ongeveer dezelfde manier.
In 1999 bij een orthopeed en in 2008 bij een revalidatiearts.
De dokter vraagt belangstellend of ik misschien problemen heb met het UWV, en die heb ik. Ik vertel dan natuurlijk niet hoe erg het is.
De ene dokter ging tegen mij zeggen dat ik maar niet meer naar andere specialisten moest gaan en dat hij het wel eens zou gaan zeggen tegen een neuroloog waar ik nog naar toe moest.
De andere dokter schreef een negatief rapport waarin hij schrijft dat hij geen collega gaat lastig vallen met iemand zoals ik.

Een belastbaarheidsprofiel is een lijst met dingen die iemand wel of niet kan. Of iemand kan traplopen en hoeveel, of iemand met zware dingen kan sjouwen, etc.
In 1999 werd ik gekeurd door een keuringsarts die in zijn rapport steeds opnieuw schrijft dat mijn gezondheid hetzelfde is met die dingen uit het belastbaarheidsprofiel.
Hij had mij gekeurd, en had als het ware die lijst er naast gehouden en bij elk onderdeel geconstateerd dat het hetzelfde was gebleven.
Ik klaag hem bij het medisch tuchtcollege aan, en het medisch tuchtcollege is van mening dat de keuringsarts zorgvuldig is geweest omdat hij duidelijk opschrijft dat hij zich op het belastbaarheidsprofiel baseert.
Het probleem was echter dat het belastbaarheidsprofiel helemaal niet bestond. Dus had de keuringsarts dat allemaal zitten verzinnen. En bij het medisch tuchtcollege had ik dat natuurlijk genoemd. De keuringsarts had zelfs bij het medisch tuchtcollege al toegegeven dat het belastbaarheidsprofiel niet bestond.

De keuringsartsten vonden dat ik 6 uur per dag kon werken. Dat was niet goed vastgesteld, maar dat was steeds van elkaar overgeschreven.
Bij de Rechtbank dreef ik dat probleem op de spits door te beweren dat het UWV die "6 uur" niet kon onderbouwen.
Zoals verwacht kon het UWV dat bij de Rechtbank niet onderbouwen. De rechter was het met mij eens, dat het UWV niet zorgvuldig was, en hij geeft aan het UWV de opdracht om mij opnieuw te keuren.
Het UWV keurt mij vervolgens helemaal niet opnieuw, maar ze schrijven een rapport dat ik nu niet meer 6 uur per dag zou kunnen werken, maar dat ik voortaan 8 uur per dag zou kunnen werken.
Op die manier hoeft het UWV geen onderbouwing meer te geven, waarom ik minder dan een hele dag (8 uur) zou kunnen werken.
Doordat mijn uitkering wordt aangevuld tot een bepaald minimum, had het uiteindelijk voor mijn uitkering geen gevolgen.

Als ik tegen een dokter vertel over mijn nek- en rugklachten, dan wordt dat nauwelijks serieus genomen. Als mijn klachten ook aan mij te merken zijn, en een dokter ziet dat met zijn of haar eigen ogen, dan wordt ik nog minder serieus genomen.
Dit is nogal vaak gebeurd. Het is zelfs zo, dat des te meer mijn klachten oplopen en aan mij te merken zijn, des te minder mijn klachten serieus genomen worden.
Enkele voorbeelden:
In 1993 kan ik bij een keuringsarts nauwelijks op een stoel blijven zitten van de pijn in mijn rug. In zijn rapport van 3 februari 1993 legt hij dat uit alsof ik een karakterneurotische ontwikkeling heb en alsof ik mij psychisch moeilijk staande zou kunnen houden.
In 1994 wordt ik onderzocht door een psychiater. Aan het eind van het gesprek verstard mijn houding door het verkrampen van mijn nek- en rugspieren. In zijn rapport van 26 oktober 1994 legt hij dat op een krankzinnige manier uit alsof het een vroege persoonlijkheidsproblematiek zou zijn, waarbij mijn psychoseksuele en psychosociale funktioneren niet verder gekomen zou zijn dan mijn 2e - 3e levensjaar.
etc. etc. etc.