Dossier van D. - Huisarts J5.

Vanwege mijn problemen met huisarts X9. ben ik naar een andere huisarts gegaan. In dezelfde huisartsenpraktijk werkte ook huisarts J5.. Ik dacht dat huisarts J5. niet zo veroordelend zou zijn, en dus de goede huisarts voor mij zou zijn.
Dus ondanks mijn zeer negatieve ervaring met mijn vorige huisarts had ik toch vertrouwen in huisarts J5., maar daar zou ik later nog veel spijt van krijgen. Ook dacht ik dat huisarts J5. niet zo geobsedeerd was als andere dokters om mijn klachten als psychisch te bestempelen, maar achteraf blijkt hij op dat punt net zo te zijn als zijn collega's in dezelfde huisartsenpraktijk, zoals huisarts X9., huisarts A6. (dat zou later blijken), en huisarts B1. (dat zou later blijken).

10 augustus 1998

10-8-98
Wil bij mij HA worden, voelt zich niet serieus genomen door WS.
Komt voor chronische nekklachten, zit nu voor 20% in WAO, heeft beroepsprocedure met GAK.
Werkt niet.
Wil graag andere pijnstiller. Gegeven: Tramal.
Verwacht géén onderzoek C : ???.

23 november 1998

23-11-98
Wil verwezen worden i.v.m. chronische nek- en rugklachten naar Neuroloog mevr. dr. R3., Breda.
Onderzoek : ??? : geen bijzonderheden
Armen : kracht, ???, ??? : geen bijzonderheden.
Vrij hoog gespannen symm refl, géén path refl,
geen ???
BHR : + , ??? : ???
Benen : idem als armen.
Hakken terug gang : 96.
Diagnose : Bewegingsbeperking HalsWervelKolom -> Neuroloog.

25-11-'98

Geachte collega,

D., geb. ###-'65, won. ###, ### verzocht mij hem naar U te verwijzen i.v.m. hardnekkige rug en nekklachten.
O: Bew. Beperking CWK
Neurolog: Hersenzenuwen gb.
Armen: Kracht, sensib, tonus: gb, vrij hoge symm. reflexen, géén path. refl. Géén atrofie
BHR +
Benen: idem onderzoek armen
Bekken-beweging : gb.

Gaarne Uw onderzoek en event. behandeling.

Med: -
Vroeger: Adenotomie, als kind eczeem gehad.
In 1972 onderzoek door Kinderarts, hij kreeg een vetarm dieet.
1992: psycholoog : somatisatiestoornis
1993: Rheumatoloog : géén RA.
Hij heeft al een aantal behandelingen gehad met weinig resultaat.
Een copie van zijn specialistenbrieven neemt hij mee ter inzage.

Met coll. groet, J5.

In bovenstaande brief schrijft hij dat een psycholoog in 1992 een somatisatiestoornis heeft vastgesteld. Dat is niet juist, in het dossier van de huisarts zat alleen het verslag waarin staat dat het "mogelijk" een somatisatiestoornis is. En in het dossier zat een verslag van een andere psycholoog, waarin staat dat ik geen somatiseerder ben.
Verder schrijft mijn huisarts dat in 1993 een rheumatoloog geen reumatische aandoening heeft gevonden. Dat is juist, maar hij laat weg, dat de reumatoloog wel een diagnose heeft gesteld.
Ik had nooit met deze verwijsbrief naar een neuroloog moeten gaan, omdat dat volgens mij flinke gevolgen heeft gehad. Mijn huisarts wekt de indruk dat mijn klachten onderzocht waren en dat er niets was gevonden, en dat al wel een psychische diagnose is gesteld. In werkelijkheid is het net andersom.
Omdat ik me toen nog niet realiseerde hoe verkeerd de verwijsbrief was, ben ik toch met deze verwijsbrief naar de neuroloog gegaan.

In het dossier van mijn huisarts kwam ik later nog iets tegen. Op de medische kaart staat dat mijn huisarts op 3 februari 1999 een aangetekende brief van de neuroloog ontving.

Maar wat voor brief dat was, dat heb ik niet kunnen vinden.

26 juli 1999

26-7-99
Gesprekje : Indocid zonodig 1 (caps 50mg).

25 januari 2000

25-1-00
Wil gesprek met psychiater in Breda. Kan hij niet heen i.v.m. spierverkramping, kan wel naar revalidatie in Rotterdam !
Onderzoek : Komt binnen met eigen stoel.
Vraagt om raad : Antwoord : Eventueel pijnpolikliniek.
Heeft afspraak met manuele therapie arts (dokter L11.), hierna beslissing over eventuele pijnpolikliniek.

Bij een vorig gesprek had huisarts J5. gevraagd om de uitslag van een onderzoek door een psychiater in Breda.
Ik vertelde dat die psychiater de uitslag niet zo wilde geven, maar eerst nog een uur een gesprek met mij wilde. En dat was voor mij met twee keer anderhalf uur reistijd erbij niet verantwoord omdat mijn spieren in mijn nek dan teveel gaan verkrampen. En ik vertelde dat ik trouwens al bijvoorbeeld door het Riagg was onderzocht, en dat die ook niets konden vinden.

Dat ze niets konden vinden is tegen mij gezegd, op papier stond iets anders.

Er was eerder over revalidatie in Rotterdam gesproken, en ik vertelde dat ik met de nodige voorbereiding daar wel een keer naar toe kon gaan (de reistijd naar Rotterdam is twee keer een uur), maar dat ik er niet iedere week naar toe kon gaan.

Dus als huisarts J5. schrijft dat ik wel naar Rotterdam kan met een uitroepteken daar achter, dan komt niet serieus over.

Ik vertelde over de problemen met de pijnstiller. Ik vertelde dat de spieren in mijn nek voor zo'n druk in mijn nek kunnen zorgen dat ik niet de kracht heb om ergens naar toe te kruipen, en dat ik dan niet normaal adem kan halen, maar alleen mijn bovenste borstspieren kan gebruiken om adem te halen. En dat de bijwerkingen van Tramal daar nadelig voor zijn.
Huisarts J5. geloofde naar niets van, volgens hem als ik te weinig lucht zou hebben dan kon ik gewoon adem halen. En als de pijn zou oplopen, dan gaat volgens hem de ademhaling altijd door.
Hij zei recht in mijn gezicht dat dat medisch niet kon. En hij benadrukte dat nog eens door te zeggen dat hij dat gewoon weet, en hij zei nog eens: "Zoals ik het vertel, zo is het".

Dat mijn klachten zo ver kunnen oplopen, dat is erg persoonlijk en ik vertel het niet graag. Ik probeer het aan huisarts J5. duidelijk te maken, maar hij gelooft er niets van.
Dit was de eerste keer dat ik zo duidelijk een serieus probleem aan huisarts J5. voorlegde. Hij doet alsof ik mezelf iets aan zou praten, of alsof ik zou overdrijven. Ik vond het nogal kwetsend dat er problemen ontstaan zodra ik duidelijk en eerlijk een serieus probleem voorleg.
Wat ook opvalt is dat hij het niet opschrijft.

Huisarts J5. zocht het nog wel even op, en leest bij de bijwerking van Tramal dat het de ademhaling kan onderdrukken.

Nog tijdens gesprek corrigeerde hij zich dus gelukkig een beetje.

Over de pijnstillers vertelde ik dat als ik Indocid een paar dagen gebruik dat ik dan een bloedneus krijg en bruine vlekken op mijn voeten.
En ik vroeg of hij een brief van een manuele therapeut had gezien, hij pakte het dossier erbij en heeft dat gelezen.
Ik vroeg vervolgens of hij nog een goed idee had, wat ik zou kunnen doen.
Huisarts J5. vroeg of ik veel pijn had. Ik antwoordde dat ik procedures met het GAK heb, en daarbij wel eens te ver ga met te lang achter de computer zitten brieven schrijven. Ik liet ook een uitspraak van de Rechtbank zien, die oordeelde dat het GAK de keuring overnieuw moest doen. En ik zei er nog bij dat die procedure mij 20.000,- gulden had gekost.
Tot slot vertelde ik dat ik naar dokter L11. (arts voor manuele therapie) ik Rotterdam zou gaan.
Huisarts J5. vroeg of dokter L11. hem een brief/verslag zou willen sturen, en zei dat ik later misschien naar een pijnpolikliniek zou kunnen gaan.
Voor zover ik weet, vroeg ik ook nog naar de brief die hij aan het GAK stuurde. Maar hij zei zoiets, dat hij hun vragen had beantwoord, en dat hij er geen kopie van had.

Dat was het laatste consult bij huisarts J5., want daarna ging hij met pensioen.

Huisarts J5. zei een keer, dat pijn 'subjectief' is. Dat leek mij een vreemde opmerking, omdat mij een keer opviel hoe hij zijn rug bewoog, en hoe hij op een stoel ging zitten. Volgens mij weet hij heel goed wat pijn is.

In die brief noemt hij brieven van specialisten die hij toegevoegd had, en schrijft zelf maar heel weinig op.
Die specialisten schrijven zo ongeveer dat ze niets gevonden hebben. Dat die specialisten dat opschreven heeft volgens mij voor een deel te maken met de foute verwijsbrief van huisarts J5.
Dus huisarts J5. verschuilt zich volgens mij een beetje achter die brieven van de specialisten, terwijl hij volgens mij er zelf voor gezorgd heeft dat daar zo weinig uit kwam.

2002

Toen ik in november 2002 de verwijsbrief aan de neuroloog aan deze pagina toevoegde, viel het mij op, dat de verwijsbrief niet juist was. Daarom schreef ik de gepensioneerde huisarts maar eens een brief.
Op dat moment leek het mij wat overdreven om mijn gepensioneerde huisarts daar mee te confronteren. Maar ik wist toen nog niet hoeveel negatieve gevolgen die verwijsbrief bij de neuroloog heeft gehad.

Aan: dhr. J5., voormalig huisarts

22 november 2002
Bijlagen:
• uw verwijsbrief, d.d. 25 november 1998.
• verslag psychologisch onderzoek van drs. K7., d.d. 1992.
• rapport van reumatoloog S8., d.d. 23 augustus 1993.
• brief van psycholoog mw. drs. F3., d.d. juli 1997.

Geachte dokter J5.,

In 1998 heeft u een verwijsbrief geschreven voor neuroloog dr. R3. in Breda.

De neuroloog heeft bij het eerste gesprek allerlei aannames gedaan, die het verdere onderzoek beïnvloed hebben. En wat zij zei bij het laatste gesprek, zoals haar conclusie (probleem met belastbaarheid van de nek) en haar advies (revalidatie), heeft zij niet in haar brief aan u geschreven.

Deze week las ik uw verwijsbrief, en ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat die brief daar mede van invloed op is geweest.

Met uw verwijsbrief geeft u aan, dat een psycholoog in 1992 een somatisatiestoornis heeft vastgesteld, en dat een reumatoloog heeft in 1993 geen reumatische aandoening vastgesteld.

Voor zover ik weet, bevindt zich van psycholoog drs. K7. alleen het "verslag psychologisch onderzoek" in het dossier, waarin staat dat er mogelijk sprake is van een somatisatiestoornis. Verder is er een verslag uit 1997 van een andere psycholoog, die schrijft dat ik geen 'somatiseerder' ben. En in 1993 heeft de reumatoloog geen reuma vastgesteld, maar wel een (lichamelijke) diagnose gesteld.

Met uw verwijsbrief wekt u de indruk dat er geen lichamelijke diagnose is gesteld, en u schrijft dat er wel een psychische diagnose is gesteld, terwijl het volgens het dossier net andersom is.
Uw verwijsbrief lijkt mij daarom onzorgvuldig.

Mijn vraag aan u is: hoe gaat u dit probleem oplossen?

met vriendelijke groet,
D.

Hieronder volgt zijn reactie. Het linkse plaatje is het ingescande papier van de huisarts, het rechtse plaatje is de getypte versie die ik zelf heb gemaakt op 4 juni 2005.

2-12-02

Geachte Heer D.,

N.a.v. Uw brief van 22-11 jl gaarne het volgende. Strikt genomen heeft U gelijk, dat ik niet geheel nauwkeurig geweest ben in het vermelden van Uw voorgeschiedenis. Daar had inderdaad moeten staan 1992: mogelijk somatisatiestoornis en 1993: Chronisch recidiverende nek en rugklachten etc (Zie verwijsbrief van de rheumatoloog), maar géén rheumatische ziekte
Ondanks deze constateringen lijkt me Uw vermoeden dat de opmerkingen in bovengenoemde verwijsbrief door mij gemaakt van invloed geweest zouden zijn op het oordeel van de neurologe mevr. R3. erg onwaarschijnlijk. Dit omdat de volledige verwijsbrieven, waar ik aan refereerde in Uw bezit waren en door haar gelezen zijn.
Verder kan ik hier ook niets aan doen. Hopenlijk stelt mijn brief U tevreden
met vr. groeten
J5.

Hij vergeet om zijn excuses aan te bieden, terwijl hij wel een dokter is die dat kan. Maar ik had dat ook niet gevraagd.
Hij schrijft dat het hem erg onwaarschijnlijk lijkt dat de verwijsbrief van invloed zou zijn geweest op het oordeel van de neurologe. Maar die verwijsbrief is wel waar de neuroloog vanuit is gegaan. Wat ik bij de neuroloog vertelde heeft blijkbaar minder waarde gehad. De verwijsbrief heeft waarschijnlijk zelfs meer gewicht gehad dan de rapporten waaraan gerefereerd werd.

De neuroloog verwees mij ook door andere specialisten, en gaf aan die andere specialisten door dat het om "onbegrepen nekklachten" zou gaan. Dat woord "onbegrepen" betekend meestal dat ik al onderzocht zou zijn en dat er niets zou zijn gevonden. Dat lijkt me het gevolg van de verwijsbrief.
Ik heb erg mijn best gedaan bij de neuroloog en andere specialisten (met de reis er naar toe en me lichamelijk belasten voor de revalidatiearts), en wel zodanig dat mijn gezondheid er door is verslechterd. Het lijkt er op (nu in 2008) dat mijn gezondheid daardoor blijvend verslechterd is. Maar dat is dus allemaal voor niets geweest, en huisarts J5. heeft met die verwijsbrief volgens mij daar aan meegeholpen.

Wanneer een dokter iemands lichamelijke klachten als psychisch bestempeld, dan zijn andere dokters daar over het algemeen erg gevoelig voor, en zullen zo'n patiënt minder serieus nemen. En het is erg lastig om daar onder uit te komen.
Tot vandaag (2008) ben ik dan ook nog steeds niet onder de gevolgen uit van wat huisarts J5. opgeschreven heeft, en word ik nauwelijks serieus genomen door dokters.

Ik schreef dus op de ansichtkaar dat het voor mij voldoende was. Pas later werd mij duidelijk dat zijn verwijsbrief bij de neuroloog waarschijnlijk heel wat negatieve gevolgen heeft gehad.

2007

Toen ik op 25 april 2007 mijn dossier van de huisartsen in handen kreeg, zaten daar ook de originele medische kaarten bij met notities van 1974 tot 2000. Voorop de kaarten stond in het handschrift van huisarts J5. het volgende:
1992 Psychol : Somatisatiestoornis
1993 Rheum : geen RA

Dat vind ik erg kwalijk, daarmee is waarschijnlijk de volgende huisarts beïnvloed.
deel van medische kaart

Als huisarts J5. dat eerst met mij had besproken dan had ik kunnen vertellen dat de "mogelijke somatisatiestoornis" is gebaseerd op een psychologische test uit 1992, waar ik de volgende vragen als "onjuist" heb aangekruist:
• Mijn gezondheid is even goed als die van de meeste van mijn vrienden.
• Ik voel haast nooit pijn in mijn nek.
• De laatste jaren heb ik mij meestal goed gezond gevoeld.
• Ik word zelden of nooit duizelig.
• Ik heb heel weinig last van hoofdpijn.
• Ik heb zelden of nooit pijn.

Ik had in die psychologische test dus ingevuld dat ik lichamelijk klachten had. Op basis daarvan stellen dat ik een somatisatiestoornis zou hebben, en dat dus mijn klachten psychisch zijn is nogal belachelijk.
Dat had ik graag aan huisarts J5. uit willen leggen, maar hij heeft niet gezegd wat hij in de verwijsbrief en op de medische kaart opgeschreven had.

Die brief waarin die term "mogelijke somatisatiestoornis" staat, had ik trouwens zelf aan het dossier bij mijn huisarts toegevoegd (maar toen wist ik nog niet helemaal wat al die woorden betekenen).

Dat huisarts J5. zo deed is extra wrang omdat de huisartsen mijn vader ook niet serieus namen. Mijn vader wist niet het verschil tussen huisarts J5. en huisarts B1., dus ik weet niet in hoeverre huisarts J5. er verantwoordelijk voor is. Maar wat er gebeurde is dit:
Mijn vader was al een aantal jaren gestopt met roken, toen hij 1992 pijn in zijn borst kreeg, aan de linkerkant boven zijn hart. De huisarts stuurde hem naar fysiotherapie, en toen dat niet hielp nog meer fysiotherapie en nog eens. De fysiotherapeut heeft ook nog met de huisarts gesproken, dat meer nodig was dan alleen fysiotherapie. Toen de pijn bij mijn vader doortrok naar zijn arm werd dat in het ziekenhuis bekeken, en werd er een injectie gegeven tegen verkalking in zijn schoudergewricht.
Begin februari 1993 werd mijn vader in het ziekenhuis opgenomen en al snel bleek dat hij longkanker en een hersentumor had. De hersentumor was waarschijnlijk een uitzaaiing van de longkanker, en de hersentumor was niet meer te opereren. Drie maanden later is mijn vader overleden.
Dus als ik vijf jaar later bij huisarts J5. kom, en hij besluit mij niet serieus te nemen, en hij schrijft op dat het psychisch is, zonder dat tegen mij te vertellen. En waar ik volgens mij minstens tien jaar lang flinke nadelen van heb. Dan is dat erg wrang.

Deze alinea over mijn vader had ik hier liever niet opgeschreven, want dan zou huisarts J5. kunnen gaan denken dat het mij daar om te doen is. Maar omdat ik bij huisarts B1. het overlijden van mijn vader heb gebruikt om tot hem door te dringen, heb ik daar zo'n alinea over mijn vader bijgevoegd. Daarom moet ik het ook hier toevoegen, omdat mijn vader het verschil niet wist tussen huisarts J5. en huisarts B1..

Huisarts J5.